İzmir’i derinden sarsan 30 Ekim depremi, aradan geçen altı yıla rağmen kurtarma çalışmalarında görev alan itfaiye personelinin zihninde tazeliğini koruyor. Kendi ailelerini geride bırakarak afet bölgesine koşan ekipler, bir yandan zamana karşı yarışırken diğer yandan hem büyük bir yaşam sevincine hem de derin acılara tanıklık ettiler.
Enkaz başında verilen yaşam mücadelesi
Depremin simge isimlerinden biri olan 17 yaşındaki Umut’un, Bayraklı’daki Egemen Apartmanı’ndan sağ çıkarılması, ekipler için unutulmaz bir anı olarak yerini koruyor. İtfaiye Çavuşu Murat Ataman, Umut’a ulaştıkları o dar ve tehlikeli alanı "iğneyle kuyu kazmak" olarak tanımlıyor. Ataman, üzerlerine yıkılma riski taşıyan dolaplara ve artçı sarsıntı tehdidine rağmen, genci kurtarmanın verdiği mutluluğun tüm korkularını bastırdığını ifade ediyor. İtfaiyeci Ulaş Eşbah ise bu kurtarışın kendisi için bir dönüm noktası olduğunu belirterek, deprem sonrası uzun süre tetikte yaşadığını ve olayın hayatındaki bakış açısını değiştirdiğini dile getiriyor.
Fedakarlığın ve korkunun ötesi
Meslek hayatlarının en zor sınavlarından birini veren itfaiyeciler, kişisel hayatlarında da büyük fedakarlıklara imza attılar. Mesut Yelekçi, hamile eşini ve küçük çocuğunu evde bırakıp göreve koşmanın psikolojik ağırlığını paylaşırken, Hüseyin Çağdaş Özbek ise eşinin "Beni bırakıp gidecek misin?" sorusuna verdiği "Evet" yanıtıyla görev bilincinin ne kadar ağır bastığını gözler önüne seriyor. Yılmaz Erbek Apartmanı’nda yan yatan binanın içine giren Özbek, "Betonu kırmaya başladıkça içimdeki korkuyu da kırdım" diyerek, o anki cesaretin sadece mesleki bir zorunluluk değil, insani bir sorumluluk olduğunu vurguluyor.
Duygusal yük ve mesleki dönüşüm
İtfaiye eri Ömer Arifoğulları, kurtarma çalışmalarının sadece fiziksel değil, duygusal olarak da büyük bir yıkım getirdiğini belirtiyor. Bir yandan canlı kurtarılan insanların sevinciyle umutlanan ekipler, diğer yandan aynı enkazlarda ulaşılan cansız bedenlerle büyük bir hüzün yaşıyor. Arifoğulları, ailelerin enkaz başındaki feryatlarının meslek hayatlarında silinmez izler bıraktığını ve her büyük afetin, itfaiyecilerin ruhunda bir parça bıraktığını ifade ediyor. İzmirli itfaiyeciler, bugün geriye dönüp baktıklarında, o günkü çaresizliği ve umudu bir arada anımsayarak mesleklerini daha büyük bir özveriyle sürdürüyorlar.
