Haftanın iki günü tam gün gerçekleştirilen kursa kayıtlı kadınlar, yalnızca bir buçuk ayda kat ettikleri ilerlemeyle hayran bıraktı. Başladıklarında tek bir harf bile bilmeyen kadınlar, gösterdikleri ilerlemeyle gurur yaşatırken, kurs bitiminde alacakları diplomayla da ilkokul mezunu olacaklar. Tarihi binada okuma yazma öğreniyorlar
Basmane Semt Merkezi’nin tarihi atmosferinde ders çalışma fırsatı ise kadınların okuma yazma seferberliğinde motivasyonu önemli ölçüde artırıyor. Ders aralarında tarihi binanın avlusunda çay ve kahve keyfi yapan kadınlar, molalara kitaplarıyla çıkarak bahçede çalışmalarını sürdürüyor.
Yoğun ilgi gören Okuma Yazma Kursu, bir yandan da Aziziye Semt Merkezi’nde devam ediyor. Kadınlar kendilerine yakın olan semt merkezine kayıt olarak okuma ve yazmayı öğreniyor. “Kendi ayaklarım üzerinde kalmalıyım diyorlar”
Kurs Eğitmeni Eylem Aktay, uzun yıllardır Halk Eğitimi Merkezi’nin Okuma Yazma Kurslarında eğitim verdiğini söyledi. Konak Belediyesi’nin bu kurslara ev sahipliği yapmasının çok önemli ve değerli olduğunu dile getiren Aktay, şöyle konuştu: “Perşembe ve cuma günleri Basmane Semt Merkezi’ndeki derslerimize günde 8 saat katılım sağlanıyor. Bazılarının imkanı yokmuş, bazıları küçük yaşta evlilik yapmış, çeşitli nedenlerle okuyamamışlar.
Ama şimdi hepsinin birleştiği bir nokta var; ‘Kendi ayaklarım üzerinde kalmalıyım’ diyorlar. Geldiklerinde hiçbiri harfleri tanımıyordu. Şu anda derslerimiz gayet güzel ve başarılı geçiyor.
Belediyenin bu kurslara ev sahipliği yapması çok önemli.” “Hele önce bir sor, okuma yazman var mı” Günlük hayatın içerisinde, okuma yazma bilmediği için sözlü zorbalığa uğrayan ve küçümseyici sözlere maruz kalan Selma Çiçek, okumayı öğrenmeye karar vererek Basmane’deki kursa kayıt oldu.
Hastanede adını okuyamadığı için sırasını kaçırdığını, dolmuşun nereye gittiğini öğrenmek için durdurup sormak zorunda kaldığını ve insanların tepkilerinin zoruna gittiğini ifade eden Çiçek, okuma azmini şu sözlerle anlattı: “Bir gün hastaneye giderken dolmuşu durdurdum, hastaneye gidip gitmediğini sordum. Şoför, üstünde yazıyor, görmüyor musun, dedi. ‘Okuma yazmam olsaydı, seni zaten durdurmazdım. Hele önce bir sor ki okuma yazman var mı’ dedim.
O gün karar verdim bir kelime de olsa, okumayı öğreneceğim, dedim. Buraya da o hevesle geliyorum. Köyümüze okul geldiğinde 15 yaşındaydım.
Çalışıyordum, okula gidemedim. Sonra evlendim, çocuklar oldu, İzmir’e geldik, fabrikada çalıştım, okumaya fırsat olmadı. Şimdi, emekliyim, çocuklar büyüdü, ben de okuma yazma öğrenmeye fırsat buldum.”
“Önce ehliyetimi alacağım, sonra mühendis olacağım” Kursiyerlerden Meryem Delican ise okuma hevesi ve kurduğu hayallerle kursun en azimli öğrencilerinden oldu.
Sonra evlendim, köydeydik, bu sefer de eşim bırakmadı, okuyamadım. Artık ne olursa olsun okumaya karar verdim. Önce ehliyetimi alacağım, sonra mühendis olacağım.
Burayı da çok seviyorum. Bu binanın ayrı bir sevgisi, ayrı bir güzelliği var. Burada bizimle çok ilgileniyorlar.
Molalarımızda bahçede çay, kahve içiyoruz. Başkanımız burayı iyi ki açmış, çok teşekkür ediyoruz.” “Bir harf bile olsa öğrenmek iyidir”
Kurs öğrencilerinden Melike Emrek ise, “Bir harf bile olsa öğrenmek iyidir. Binamızı da çok seviyoruz, buradan çok memnunuz. Teşekkür ediyoruz” ifadelerini kullandı.
